Kesin Dönüş :)

Bu sefer kesin dönüş yaptığımı umuyorum bloguma. Geçen hafta bendeki terelellileri burada paylaştıktan sonra hayatımda hiç bişey değişmedi :) süper düper iyi oldum diyeceğimi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz :) sadece kendimle ve durumumla daha çok dalga geçer oldum. Hala olayları gidişatına bırakamıyorum, hala geceleri uyuyamıyor-sabahları uyanamıyorum, hala arada ağlama krizlerine girip psikopata bağlıyorum. Tek değişen şey '' farkındalık '' sanırım. Durumumun daha çok farkındayım. Bu ne işe yarıyor peki diye sorarsanız, biraz daha sakin olmama yardımcı oluyor sanırım. Sürekli kendimi telkin ediyorum. '' Nefes al, olaylara uzaktan bak '' diye sayıklıyorum içimden. Şu psik.olo.g kadını aradım randevu için. Her bir seansın 150 TL olduğunu ve seansların da haftada 1 olacağını öğrenince, ayda, bir asg.ari ücret kadar parayı veremeyeceğime karar verdim. Gerçekten bana yardımcı olacağına inanmadım belki, bilmiyorum. Hem o kadar çok inanmadım hem de bu para benim için ciddi anlamda çok açıkcası. O parayı oraya verene kadar, bugüne kadar yapmadığım bişeyler yaparım dedim. Henüz bişey yapmadım belki ama yavaş yavaş başlayacağım. Önce evden çıkmama bahane olacak bişeyler bulacağım. Malum geçen sene ve önceki sene Ru.s.ç.a kursu vardı. O bahaneyle evden çıkıyor, insan içine karışıyordum. Ben yapı olarak insan içinde, kalabalıkta olmayı, insanlarla iletişimde olmayı seven biriyim. Ve gerçekten, kendimi insanların arasında daha iyi hissediyorum.

Geçtiğimiz hafta boyunca kardeşim buradaydı, izne gelmişti. Neredeyse tüm vaktimi onunla geçirdim ve bu bana öyle iyi geldi ki...Keşke hep burada, yanımda olsa diyorum...

Bu depresyon dönemi-her kadında olduğu gibi-bende de yeme krizleriyle birleşti. Bilinçsizce, sadece yiyor olmak için, kusana kadar yedim. Bu 3 hafta devam etti. İnanılmaz kilo aldım. Kilo aldığımı algılamaya başladığım anda da daha mutsuz hissettim kendimi. Bu saçma döngüyü senelerdir yaşamamıştım. Yaşamayı da arzu etmezdim ama napalım. Son zamanlarda sürekli kullandığım bir lafı burda da kullanayım '' Hayatta her şey insanlar için! ''. İnsanın ruh sağlığı yerinde olmadıktan sonra hayatı asla eskisi gibi güzel olamıyor. Bişeylere konsantre olabilmek, yoğunlaşabilmek zorlaşıyor. Sadece beyninde seni kemiren şey dolaşıyor. Garip ama böyle oluyor. Sanki bu şey seni etkisine almış gibi...Bir nevi manyaklık-takıntı hali.

Kafamı dağıtmak için yine, hayattaki en iyi dostuma, müziğe döndüm. Yeni gruplar, yeni sesler keşfediyorum. Belki daha önceleri çok önemsemediğim, adını duysam da dinlemediğim grupları dinlemeye başladım. Ve içlerinden bir tanesine resmen aşık oldum. '' ANOIS ''. Bugüne kadar neden dinlememişim acaba ? O kadar dinlendirici ki. Tam kış günleri - geceleri için biçilmez kaftan! Şiddetle tavsiye ederim size de.

Umarım you.tub.e dan dinleyebilirsiniz, başka bir paylaşım yolu bulamadım malesef.

*********************

Çarşamba günü yeniden salona gitmeye başlıyorum. Spor, kilo vermeme yardımcı olmaktan ziyade beni insan içine sokacak ve kendime getirecek, enerji depolatacak ve kafamı dağıtacak bir aktivite olarak hep hayatımda senelerdir. Yine öyle olacak umarım. Spora da yürüyerek gidip geleceğim ki, dışarıdaki havayı derin derin içime çekebileyim. Bir sürü dergi aldım. Beni mutlu edecek kahveler aldım aromalı filan. Kitaplar aldım, okumaktan zevk alacağımı düşündüğüm.

Hani bi zamanlar taa İst.e gittiğimde bir falcı kızla denk gelmiş ve şok geçirmiştim. Yazmışım buraya da söyledikleri olacak mı acaba diyerek. Çok ayrıntılı yazmamıştım ama kızın söylediklerinin %90' ı oldu. %10' luk kısmının ise henüz zamanı gelmedi, belki onlar da olur, bilmiyorum. Hatta söylediklerinin arasında '' yok artık '' '' imkansız yaa '' dediğim birşey vardı ki o olunca '' Ohaa '' dedim. Kız sürekli '' olacaak, göreceksin, imkansız diye bişey yoktur '' diye üsteliyordu. Neyse. Ben kendimi bu kadar kötü hissedince iyi bişeyler duyma, bir nevi terapi ihtiyacıyla m.s.nden bana yazdığında rica ettim tekrar bakabilir misin? diye. Sağolsun, artık arkadaş olduğumuz için kırmadı beni. Ve yine söyledikleri karşısında şok geçirdim diyebilirim. Ben ona konuştuğumuzda bişey anlatmıyorum, yani söyledim de ordan biliyor diyebileceğim bi olay değil. Kızın söyledikleri gerçekten güzel şeyler. Olmasını dilediğim şeyler. Kötü bir senenin geride kalacağını söylemesi bana en umut veren şey oldu. Bir de beklediğim bir telefonun çok yakında geleceğini söyledi. Hatta tarih de verdi ve aranınca beni de haberdar eder misin ? dedi :) Çok garip ama onunla konuştuktan sonra daha iyi hissettim. Diyorum ya bir nevi terapi gibi. Şu an kafaya taktığım şeylerin yoluna gireceğini duymak beni inanılmaz rahatlattı. Elbette fala inanma-falsız kalma olayı var, olacak diye bişey yok ama olmasını umut etmek bile güzel.

Bir döndüm pir döndüm sanki. Upuzun yazdım. Bu kendim için iyiye işaret...Okuyan herkesi kocamaan öperimmmm...