Hayat

Hayat hepimiz için bir mücadeleden ibaret. Hiç birimiz her zaman altın kaselerde sunulanı almadık, alanlar olsa da eminim onların da farklı mücadeleleri olmuştur. Ben hayatta güçlü olmak zorunda olduğumu çok küçük yaşta - çok şükür kötü bişey yaşamama rağmen - idrak edenlerdenim. Evet, elbetteki benim de dönem dönem depresyonlarım, içime kapanmalarım, belki isyanlarım oluyor ama bu da çok normal diye düşünüyorum. Sonrasında ayaklarımı daha da güçlü şekilde yere basıp ayağa kalktığımda, yaşadıklarım bana bunu bunu öğretti diye içsel muhasebemi yapabiliyorum. Bunun da açıkcası karakter özelliklerimden en güzeli olduğunu düşünüyorum. Özellikle de bunu yapamayanları gördüğümde daha iyi anlıyorum ki, evet bu hakikaten küçüklükten kazanılan bir özellik!

Şimdi Natalie bizde ya, normalde ben onun için hayatın çok zor olduğunu düşünüyordum. Sonuçta yabancı bir ülkede filan, tek başına ayakta kalmaya çalışıyor ama şimdi görüyorum ki o Tür.kiy.e'ye geldiği zamandan itibaren hiç zorluk görmemiş, bir şekilde işleri rayında gitmiş. Yaşadığı şey en fazla aşk acısı olmuş, onda da hiç uzun ilişkisi olmadığından genelde baştan yürümeyen ilişkileri dert edinmiş, daha büyük bi kazık yememiş :) Ama şimdi bi anda işsiz kalınca, ekmek elden su gölden yaşadığı lojmandan çıkartılacak noktaya gelince büyük bi depresyona girdi. Bunu anlayışla karşılıyorum, hangimiz böyle bişey yaşasak 3 aşşa 5 yukarı aynı tepkiyi veririz amma velakin bazı noktalar var. Kriz anlarında yapılması gerekenler yani. Hemen bir durum analizi yaparsın mesela ilk şoku atlattıktan sonra, şimdi ne yapabilirim? Neyi halletmeliyim? gibi. İşleri sıraya koyarsın. Sonra da hayatına yeniden bir düzen vermek için çalışmaya başlarsın. Malesef Natalie' de gördüğüm şey, bunu hala yapamamış olması ve yapabileceğine dair açıkcası çok inancım da yok. Ağlamakla hiçbişeyin çözüldüğünü görmedim veya kimsenin her işi senin yerine yapabileceğini sanmam. Tanıdığım bir çok insanı yardım etmesi için araya soktum, hiç haz etmediğim halde bir r.u.s ev arkadaşı dahi bulup no.sunu verdim. Bir emlakçı bulup no.sunu da verdim. Gel gör ki, 4 gündür daha ne kızı aradı, ne emlakçıyı ne de başka bişey yaptı durumu ile ilgili. Sıkışınca ağlıyor, hatta bolca ağlıyor. Ee ama ağlıyor tamam da bi adım da atmıyor ! İstiyor ki herşeyi başkaları yapsın. Kendi uğraşmasın. Ev bulunsun, yerleştirilsin, işe rahat gidebilsin vs vs.

Şimdi ben hep kendimi karşımdaki insanların yerine koyarım. Ben böyle bi durumda olsam demiştim ya krizden en kolay çıkabilme yollarını sıralarım kafamda. Öncelikle kendime iş ararım, işimi bulduysam hemen bi em.lak.çıya gidip 1+1 de olsa bi ev bulurum. Veya elimde böyle bi no. varsa ararım, kızı görürüm bakarım kafama uyuyorsa onla eve çıkarım ki kira bölünsün en azından bi süreliğine kendimi toparlayana kadar di mi? Veya tek de çıkardım yani ne olacak. Natalie' ye bakıyorum hiçbirini yapmıyor. Mütemadiyen keşke otelde hala çalışıyor olsaydım, ne güzel para biriktiriyordum deyip duruyor. Şu an içinde bulunduğu durumdan kurtulma çabası yerine hala keşke demekte...Dün bu olay biraz sinirlerimi bozdu açıkcası. Sonuçta bizim evde geçici olarak kalıyor. İşini buldu , çalışmaya başladı 1 hafta olacak yani bence en önemli aşamayı bi şekilde halletti - ki işe girmesi de kuzenimin yardımıyla oldu - yine kendi çabalamadı. Nedense dün kendimi salak gibi hissettim. Sinirlendim de işte. Ağzımı açıp hiçbişey söylemedim sonuçta misafirimiz ama bişeyler de yapması gerekiyor. Hayat onun ayağına tüm istekleriyle serilmeyecek. Bunu bi şekilde anlaması şart. Aylarca bizim evde kalamaz ki. Bizimde kendimize ait bi düzenimiz var. ben bizim evde kalabilirsin dediğim zaman, işlerini rayına oturtman için zamanın olur böylece de demiştim. Şimdi görüyorum ki, onun bunların hiçbiriyle uğraşma gibi bir niyeti yok. Belki ben yanlış düşünüyorumdur diye düşünmeye çabalıyorum ama bir adım da attığını görmediğim her gün, bu tezim kuvvetleniyor. Dolayısyla kendi kafamdan kendisine haftaya Salı'ya kadar müddet verdim. Salı günü gelip de hala bu saydıklarımdan hiçbiri hakkında, hiçbişey yapmamış olursa, güzel bir dille kendisine kapıyı göstereceğim çünkü, aptal yerine konulmak en nefret ettiğim şeydir. Ben ve eşim, yardıma ihtiyacı olan herkes için gereğinden fazla koşturan insanlarız. Bu iyi bir huy mu bilmiyorum, ama karşımdaki de aynı çabayı göstermiyorsa ben neden kendimi sıkıntıya sokayım ki? Dün akşamdan beri aklıma takılıyor.

Şimdi beklemedeyim. Bakalım bu işin sonu nereye varacak ?