// 168. Gün //

Günler çılgınlar gibi birbirini kovalıyor..Hayat fazla hızlı akıyor sanki. Gereksiz bir sıcak var ayrıca. Kavruluyoruz her gün! Sıcaklar gelmedi ohh derken bi anda sinsiden geliverdi! İşler genelde yoğun. İnsanlar tatilde. Havuza, denize bakıp bakıp iç geçiriyorum hala. Bünyeme yerleşmiş öksürüğüm sanki biraz azaldı gibi. En azından gelen öksürük krizlerinin araları açıldı.

Kardeşim tatil için geldi. Hemen hemen her gün onunla birlikteyiz. Onla olmak bana iyi hissettiriyor, keşke hep yanımda olsa. 1 hafta aradan sonra dün salona gittim. Merak etmişler beni. Bende sanki 1 aydır gitmiyormuşum gibi hissediyordum zaten. Öksürük tutar mı die düşünürken bir kaç ufak krizden başka rahatsızlık vermedi şükür. Salondan çıkışta annemlere geçtim. Zaten son zamanlarda sadece kocişle, kardişle ve anniş-babişle zaman geçirmek istiyorum, başka kimseleri göresim yok. Sabah erken kalkma zorunluluğumdan dolayı fazla oturamadık. Eve dönünce hemen duşa girdim. Duşa girmeden aynada kendime baktım. O kadar salmış gözüküyorum ki...Hayatımda ilk kez saçlarımın boyası geldi ve ben hala boyamadım ! Bu benim için çok büyük bişey ve ne zamandır oje sürmüyorum ( bu da skandal niteliğinde! ) İçimden gelmeyince yapmak zor işte. Halime üzüldüm ve içimden, keşke şu dönemi işyerinden uzakta bir yerlerde sevdiklerimle geçirebilseydim diye geçirdim.

Duş çıkışı baktım kociş balkonda. Onun yanına geçmeden mutfaktan bir büyük bardak su ve bir soda aldım, götüreyim die. Balkona adımımı atar atmaz ayağımın kayması bir oldu ve ben bi anda kendimi ellerimdekiler savrulmuş şekilde yerde buldum! Sağ dizim davul gibi şişti. Hemen buz falan koyduk ama o sırada bana bi sinir geldi. 1 saat oturup ağladım noluyo bana die :(

Yeter artık demek istiyorum. Neyin cezasını çekiyorum hala ? Lütfen bugünden itibaren herşey yeniden düzene girmeye başlasın. Yoruldum...