Tam 2 hafta olmuş yazmayalı...Yazmayalı demek kendime haksızlık aslında yaa, yazamayalı demek daha doğru. Malum ev taşıdım. Çook zor ve de stresli bi dönemdi. Aslında stres yapacak ne var diyorum şimdi ama o anda öyle olmuyo işte :) Ne kadar evden eve bir nakliye şirketi ile anlaşmış olsak da, gerek başkasının sarmasını göze alamayacağım bardak ve tabak-çanaklarımı, gerekse tüm kılık kıyafetlerimi kendim topladım. Hatta tüm mutfağı da ben koliledim. Yeni eve hiç bişey kirli gitsin istemedim die elime geçen herşeyi yıkadım. Belki yoruldum ama çok da iyi yaptığımı sonradan gördüm. İçime sindi en azından mis gibi, evet hepsinin ütülenmesi de zor oldu ama napalım olacak o kadar. Kıssadan hisse çoook yorulum valla, ama şu an rahatım, halloldu herşey ve ben evime alıştım baya. Hatta nankör müyüm neyim öteki evi bi anda siliverdim - ki o ev benim ilk göz ağrım olduğundan taşınma esnasında içim çok burulmuştu.
Eşyalar gelmeden önce ev sanki başkasının evi gibiydi ama eşyalar yerleştikçe '' benim evim bu '' duygusu benliğime yayıldı. Çok uzunnn zamandır tek hayalim olan '' kendi evim '' olayı bi anda gerçekleşince aslında sudan çıkmış balık gibi oldum. İnsan çok şey yapmak istiyor. Hayallerindek evi yaratmak istiyor ama şimdilik bu çok da mümkün değil. Malum kriz var ve zaten kredi ödemeye başlamışken extralara girmemek lazım gibi geliyor bir süre. Olsun, ben çok ama çook mutluyum ve her gün şükretmeye devam ediyorum. Hiç bişey moralimi bozmuyor, bozdurmuyorum. Aslında şu meşhur kriz yüzünden şirketten yapılan bir açıklamayla maaşlarımızın %25' i kesildi! Ben yine de moralimi bozmadım. Beterin beteri vardır dedim hep, halen de öyle diyorum sonuçta özel sektörde çalışıyorum ve her an kapı önüne de koyulabilirim! Allah korusun diyebiliyorum sadece.

Yerleştikten sonra bir misafir silsilesi başladı. Yemeğe, oturmaya, kahvaltıya olmak üzere misafir grupları ağırladım :) Halen oturmaya ve ev hayırlamaya gelmek isteyen birsürü insan var. Hangi birini ne zaman alacağım bilmiyorum, kendimi giderek daha da yorgun hissediyorum çünkü. Evet, misafiri çok seviyorum ama böyle arka arkaya çok zorlanıyorum. O kadar becerikli olmadığımdan heralde. Aslında gelmek isteyen yaklaşık 15 kişilik bir grubu birleştirmeyi planlıyorum :) Büyük bir organizasyon yani :) Bizim oralarda '' Zekeriya sofrası '' derler, aslında batıl bi inanç gibi ama ne bileyim yapmak istiyorum. Ev sahibi çeşit çeşit yemek yapıyor yanlış hatırlamıyorsam 41 çeşit malzeme olması gerekiyor yemekte, sadece yemek değil pasta börek ve çerez de oluyor. Önce dua okunuyor, ev hayırlanıyor böylelikle ( veya kim hangi dileği için yapıyorsa o hayırlanıyor), sonra herkes sırayla bir tabağın içine minik bir mum yakıyor dilek dileyip. O mumlar herkes dağılana kadar yanık bırakılıyor. Güle oynaya yemekler yeniliyor. Daha sonraki günlerde dileği gerçekleşen insan da aynı şekilde bir Zekeriya sofrası kuruyor. Ben daha önceden annemin bir arkadaşının zekeriyasına katılmış ve ev almayı dilemiştim. Eh şimdi dileğim olduğu için bende yapacağım :) Sonuçta evde dua okunmasını istiyorum bu da onun bahanesi olacak işte. Ben seviyorum, çok kişiyi bir araya getiriyor ve ağırlamış oluyorsun.

**************

Daha sık yazacağım artık sanırım nasılsa işleri kolayladım..şimdi bir bakayım sizler neler yapmışsınız yokluğumda ;)

Öptüm şekerlerrrrrr :)