Günlerim garip hissiyatlar içinde geçiyor. Daha çok eskiyi özlüyorum son günlerde. Kimseye karşı sorumlu olmadığım günleri. Kafama göre evden çıkıp, kafama göre geldiğim, gece boyu kahkahalarla güldüğüm veya deliler gibi ağladığım, bir alo'm ile toplayabildiğim 10'larca arkadaşımı özlüyorum. Kırk yılda bir görüşebildiğim için belki arkadaşlarımla, bilemiyorum. Herkeste bir iş, bir ev telaşı. Kimsenin zamanı yok. Zaten burada kalan fazla kişi de yok. Tamam dinginlik güzel bişey. Yıllarca bu dinginliği aradım ve özledim ama bazen de rutinlik olmuyor mu bu? Ya da insanoğluna hiç mi yaranılmıyor? Hakikaten kafam karışık. Sonbaharın getirdiği bir hüzün de olabilir bu. Gerçi ben yağmurlu - kapalı havaları severim, hiç içim filan daralıp sıkılmaz ama yine de ışıltılı yaz günlerinin ardından bu günler belki de bünyemdeki seratonin seviyesini düşürüyor.

********************

İşyerinde tatile yaklaşılmasıyla birlikte herkes yine burnundan solur oldu. Tüm sezon tatilsiz çalışan bünyeler artık stres topuna döndü. Oraya buraya fırlayan ateş topları misali..Üfsss...Ben stresli de olsam kendi içimde yaşarım, kimseden çıkartmam hırsımı. Kimseye yansıtmamak için hatta uzaklaşırım hep insanlardan ama herkes böyle mi? İnadına inadına üstüne gelen tipler var. Ya sabır diyorum sadece. Her sezon sonu yaşanıyor diyorum. Susuyorum şimdilik.

**********************

Bu kış ne yapsam acaba diye düşünüyorum. Bir yanım Rusça kursuna kaldığın yerden devam et diyor. Çünkü tam konuşma aşamasına gelmiştim ki pat diye bitiverdi kurs ve bende konuşamadan kaldım ortada. Gramerini öğrenmiş, çat - pat anlıyor ama konuşamıyor haldeyim şu an. Bunu da içime sindiremiyorum. Derdimi anlatabiliyor olmam lazım en azından. Şimdilik en ağır basan plan bu. Öte yandan yine geçen senelerdeki gibi kendimi spora mı versem diyorum. Haftanın 4-5 günü gidiyordum 1.5 - 2 saat filan. Gayet dinç oluyordum hem de değişiklik oluyordu. Biraz daha düşüneyim de..ama güzel bir aktivite bulmam lazım sabahtan akşama evde oturamam valla kafayı yerim.

********************

Elime her gün pansuman yapılıyor. Çabuk kapanıyor yaralarım benim, hızlı yani. Eskiden beri böyledir. Doktor amca izi kalır dedi ama belki kalmaz bile diye düşünüyorum. tetanoz iğnesi de vurmuştu dr. Her ihtimale karşı, o kolum acıyor elimden fazla :) Bandajları gören '' Noldu??'' diye çığlığı basıyor. Bandajlar bileğimden dolandığından sanki bileğim kırıkmış veya çıkıkmış gibi duruyor. Bu akşam annemler bayram tatili için gittikleri kaplıcalardan dönecekler. Telefonda elimi söyleme gafletinde bulundum anneme. Çenemi tutsaydım keşke. Akşama gelir gelmez sana geçmiş olsuna geliyoruz dedi.'' Geçmiş olsunluk bişey yok gelin de '' dedim. ''Yok ben uyuyamıyorum kaç gündür'' demez mi? Allahım dedim ne var bunda büyütecek ? Kimlerin başına neler geliyor ? Anne olunca anlarsın diyor annem, anlar mıyım hakkaten?

****************

Şimdi koca totomu yerinden kaldırıp işlere başlama zamanı. Bir dolaşayım oteli, kolaçan edeyim asayiş berkemal mi ;)